مُبَيِّناتٍ « 1 » پس ذكر ، رسول خداست ، وما أهل اوئيم « 2 » . ودر قرب الإسناد وبصائر الدرجات وكافى به سند صحيح روايت كرده‌اند كه حضرت امام رضا عليه السّلام نوشت به ابن أبي نصر كه : حضرت عزت مىفرمايد فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ « 3 » وأيضا مىفرمايد وَما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ « 4 » يعنى : « نبوده‌اند مؤمنان كه بيرون آيند از شهرهاى خود پس چرا از هر فرقه‌اى بيرون نمىآيند از براي آنكه مسائل دين خود را بياموزند وبترسانند قوم خود را از عذاب الهى چون برگردند بسوى ايشان شايد حذر كنند » . حضرت فرمود : پس واجب شده است بر شما سؤال كردن ورد كردن بسوى ما وبر ما واجب نكرده‌اند جواب گفتن را ، حق تعالى مىفرمايد فَإِنْ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَكَ فَاعْلَمْ أَنَّما يَتَّبِعُونَ أَهْواءَهُمْ وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَواهُ بِغَيْرِ هُدىً مِنَ اللَّهِ « 5 » يعنى : « اگر استجابت تو نكنند وسخن تو را قبول نكنند پس بدان كه ايشان متابعت نمىكنند مگر خواهشهاى نفساني خود را وكيست گمراه‌تر از كسى كه پيروى كند خواهش خود را بغير هدايتي از جانب خدا » « 6 » . مترجم گويد : ظاهرا حضرت آية را تأويل فرمودند به آنكه : هرگاه دانى كه استجابت تو نمىكنند در كار نيست بر تو تبليغ رسالت ومبالغهء در آن نسبت به ايشان پس دليل اين خواهد بود كه بر ايشان جواب گفتن واجب نيست . ودر بصائر الدرجات به چندين طريق موثق از زراره روايت كرده است كه گفت : از

--> ( 1 ) . سورهء طلاق : 10 و 11 . ( 2 ) . عيون أخبار الرضا 1 / 239 . ( 3 ) . سورهء نحل : 43 . ( 4 ) . سورهء توبه : 122 . ( 5 ) . سورهء قصص : 50 . ( 6 ) . قرب الإسناد 349 - 350 ؛ بصائر الدرجات 39 ؛ كافى 1 / 212 .